இரண்டு நண்பர்கள் ரூபி & ரோலெக்ஸ்
The
Rabbit Friends - Ruby & Rolex
ஒரு காலத்தில், அழகிய காட்டின் நடுவில், ரூபி மற்றும் ரோலெக்ஸ் என்ற
இரு முயல்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. ரூபி வெள்ளை நிறத்தில், சீரான, மெல்லிய முடியும்,
அழகான சிகப்பு நிறக் கண்களும் கொண்டது. ரோலெக்ஸ் கருப்பு நிறத்தில், சுறுசுறுப்பான
நீல நிறக் கண்களும், சிறிய ஆனால் கனமான உடலும் கொண்டது. இருவரும் மிகவும் நெருங்கிய
நண்பர்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒன்றுக்கொன்று கூடவே இருந்தால் மட்டுமே சந்தோஷமாக இருந்தனர்.
வழக்கமாக, ரூபி மற்றும் ரோலெக்ஸ் காலை வேளையில் தங்கள் தாயால் கொடுக்கப்பட்ட
செடியின் இலைகளை காப்பதைக் கொண்டாடுவது வழக்கம். ரூபி மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தனது முடிகளைத்
தூக்கிக்காட்டிக் கொண்டு, "ரோலெக்ஸ், இங்கே பாருங்கள்! இவை மிக நன்றாக இருக்கும்!"
என்று அழைப்பாள். ரோலெக்ஸ் அதனைப் பார்த்து சிரித்து, "ரூபி, உன் முடி இப்போதும்
என் மனதில் பட்டுப்பூச்சியின் இறகுகளைப் போல் இருக்கிறது!" என்று சொல்லும்.
ஒரு நாள், அவர்கள் தங்கள் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை மேலும் நிறைவேற்ற
விரும்பினர். "நாம் இன்று ஒரு புது அனுபவத்தை கண்டுபிடிக்கிறோம்," ரூபி சொன்னது.
ரோலெக்ஸ் உடனே சம்மதித்தான். "ஆமாம், ரூபி! நாம் ஊரடங்கு பூங்காவுக்கு செல்வோம்!"
என்று சொல்லி, ரோலெக்ஸ் தனது முடியைத் தூக்கியது.
அந்த நாள், ருபி மற்றும் ரோலெக்ஸ் பூங்கா சென்றனர். பூங்காவின் அனுபவம்
அவர்களுக்கு மாயமாய் இருந்தது. ரூபி புல் தடாகத்தில் தூங்கும் மீன்களை ஆர்வமாக பார்த்துக்
கொண்டிருந்தது, ரோலெக்ஸ் ஓர் அழகான பூனை விரும்பிக்கொண்டிருந்தது. "ரூபி, இந்த
பூனை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது! இதனை நம் வீட்டிற்கு அழைத்து செல்ல முடியுமா?"
ரோலெக்ஸ் கேட்டது.
"இல்லை, ரோலெக்ஸ். பூனை காட்டு வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.
நாம் அதன் மகிழ்ச்சியை மறக்கக்கூடாது," ரூபி நெகிழ்ந்த நிலையில் பதிலளித்தது.
பின்னர், இருவரும் ஒரு பெரிய மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து, விளையாடினர்.
ரோலெக்ஸ் ஒரு விளையாட்டுக் குரங்கு போல மரத்தில் ஏறியது, மேலும் அதன் உடல் சுறுசுறுப்பாக
நகர்ந்தது. ரூபி அதைத் திரும்பத் திரும்ப பார்க்க, "ரோலெக்ஸ், நீ மிகவும் திறமையாக
இருக்கிறாய்!" என்று போற்றியது.
அவர்கள் விளையாடிய பின்னர், இருவரும் சூரியன் மறைந்து, மஞ்சள், ஆரஞ்சு
நிறத்துடன் வானத்தில் இருந்ததைப் பார்த்தனர். அந்த மகிழ்ச்சி இருவருக்கும் மனதில் ஒரு
அழகான நினைவாக இருந்தது.
மாலை நேரம் வந்தது. இரவு நேரம், இருவரும் தூங்க தங்கள் வீட்டிற்குத்
திரும்பினர். ரூபி மற்றும் ரோலெக்ஸ் நாள் முழுவதும்
விளையாண்டு சிறிய சோர்வுடன் காணப்பட்டனர் ஆனாலும் அவர்கள் இருவரும் படுக்கையில் படுத்து அழகான வானத்தைப் பார்த்து, நாளை நமது நாளை எப்படி
களிக்கலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டும் இன்று
நடந்த சில விஷயங்களை நினைத்து சிரித்துக்கொண்டும்
இருந்தனர்.
"நாம் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும்," ரூபி சொன்னது.
"ஆமாம், ரூபி! நாம் எவ்வளவு காலம் கூடவே இருக்கிறோமோ, அது நமக்குப்
போதும்," ரோலெக்ஸ் ஒப்புக்கொண்டது.
Post a Comment