"காகமும் பாட்டி சுட்ட டோனட்டும்"
ஒரு அழகான சிறிய பட்டினத்தில் வயதான பாட்டி வசித்து வந்தார் . அந்த பாட்டியின் பெயர் வள்ளி. வள்ளிப்பாட்டி மிகவும் நேர்மையானவராக சமைப்புத் திறமைக்கு கிராமத்தில் புகழ் பெற்றவராகவும் இருந்தார். வள்ளிப்பாட்டி தினமும் மாலை நேரத்தில் சுவையான குளிர் உணவுகள் சமைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் . அவரது வீட்டின் வாசலில் இருந்து வரும் அற்புதமான வாசனை, ஊருக்கெல்லாம் பரவியபோது, எல்லோரும் அதை முகர்ந்து ஆனந்தம் கொண்டனர்.
ஒரு மாலை, வள்ளிப்பாட்டி தனது சிறந்த சமையல் கலைகளை வெளிப்படுத்தி, ஒரு பெரிய, வட்டவடிவமான நறுமணமும் பஞ்சுபோன்றும் இருக்காகூடிய ஒரு டோனெட்டை தயாரித்தார். இந்த டோனட்டின் அருமையான வாசனை, அருகில் இருந்த எல்லாரையும் கவர்ந்தது. அவள் அதை ஒரு தட்டு மீது வைத்துக் கொண்டு, வெளியில் இருக்கத் துவங்கினாள். அவளுக்கு உடனே ஒரே ஒரு கவலை மட்டுமே இருந்தது – இந்த சுவையான டோனெட்டை சாப்பிட யாரும் இருக்கவில்லை காரணம் அந்த ஊரில் இருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு புதிய உணவாக தெரிந்தது ஆனால் வள்ளிப்பாட்டி பல ஊர்களுக்கு சுற்றுலா செல்லும் பழக்கம் இருந்ததால் அந்த வெளியூர் உணவை தன்னுடைய கிராமத்தில் உள்ள மக்களுக்கு அந்த சுவையை உணர வைக்க வேண்டுமென்று ஆர்வமாக இருந்தார்.
அந்த நேரத்தில், ஒரு காகம் அதன் எங்கும் சுற்றும் வழக்கத்தைப் போல பறந்துகொண்டிருந்தது. காக்கின் பெயர் கருப்பு. கருப்பு ஒரு புத்திசாலி காகம். அது எப்போதும் சாப்பாடு தேடும் ஒரு தொழிலாளியாகவும் இருந்தது. அந்த மாலை, கருப்புக்கு மிகவும் பசியாக இருந்தது. அது வள்ளிப்பாட்டி சமைத்து வைத்திருந்த டோனட்டின் நறுமணத்தை உணர்ந்ததும், அது அந்த இடத்திற்கு பறந்து வந்தது.
அது வள்ளிப்பாட்டியின் அருகே வந்து, டோனட்டை அவளது கைகளிலிருந்து கவ்விவிட்டது.
"ஓஹோ! நீ மிகவும் களவாணி, கருப்பா!" என்று கத்தினார் வள்ளிப்பாட்டி, ஆனால் அது அதற்குள் பறந்து மரத்தின்
மேல் உக்காந்து கொண்டது.
கருப்பு ஒரு பெரிய மரத்தின் மேல் போய் அமர்ந்தது. அது டோனட்டை சாப்பிடத் தொடங்கியது. "இது என்னுடைய வெற்றி! இது தான் என் சிறந்த மாலை உணவு!" என்று கருப்பு மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னது. ஆனால் அது கவனம் இல்லாமல் இருந்ததால், டோனட் அது கவ்வி பிடித்த இடத்தில் இருந்து கீழே விழுந்தது.
நாசம் செய்தபோது, வள்ளிப்பாட்டி கீழே விழுந்த
டோனட்டை மீண்டும் எடுத்தார் . "கிளுகிளுக்கச் சிரித்தது, இதோ, நீ இழந்தது,"
என்று அவள் சொன்னாள். கருப்பு டோனட்டை இழந்ததற்கு மிகவும் வருந்தியது. "நான் மிகவும்
சுறுசுறுப்பாக இருந்தேனா?" எப்படி தவறிவிட்டேன் என்று காகம் வருந்தியது.
வள்ளிப்பாட்டி கருப்பின் முகத்தைப் பார்த்ததும், அவள் தன் மனசில் ஏற்க வேண்டிய முடிவுகளை எடுத்தாள். "சரி, கருப்பா, நான் உன்னை மன்னிக்கிறேன். இங்கே வா உனக்காக சிறிய டோனட் தருகிறேன் ," என்றார் வள்ளிப்பாட்டி. கருப்பு அந்த டொனாட்டை பெற்றதும், "நன்றி, வள்ளிப்பாட்டி! இனிமேல், நான் யாரின் உணவையும் திருட மாட்டேன். அதற்க்கு பதிலாக எனக்கு ஒரு வேலை தாருங்கள் இனிமேல் நீங்கள் தயாரிக்கும் உணவுகளை மக்களுக்கு கேட்கும் படி கூவி கூவி வியாபாரம் செய்ய உதவுகிறேன் அதற்க்கு கூலியாக எனக்கு நீங்கள் உணவளித்தால் போதும் அதை நானும் என் குடுபத்தினரும் சாப்பிட்டு பசி ஆறிக்கொள்கிறோம் என்று கருப்பு உறுதியுடன் கூறியது.
வள்ளிப்பாட்டி கருப்பின் மாற்றத்தை பார்த்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். அந்த நாள் முதல், அவள் தினமும் கருப்பிற்கு ஒரு சிறிய உணவுப் பொட்டலத்தைத் தருவது வழக்கமாகி விட்டது. கருப்பும் தினமும், அந்த மரத்தின் மேல் அமர்ந்து, வள்ளிப்பாட்டி சமைக்கும் உணவுகளை பற்றி மக்களுக்கு கூவி கூவி வியாபரம் செய்து கொடுக்க தொடங்கியது
இது ஒரு எளிய கதை. ஆனால் இதிலிருந்து ஒரு பெரிய பாடம் கிடைக்கிறது: நேர்மையாக வாழ்வது நமக்கு மகிழ்ச்சியையும் அமைதியையும் தருகிறது. உண்மையான மகிழ்ச்சி, யாரிடமிருந்து எதையும் திருடாமல், பிறர் நமக்கு தரும் அன்பையும் பரிசுகளையும் உணர்வதிலிருந்து வருகிறது.
Post a Comment