மகிழ்ச்சியின் மந்திரத் தேசம்
ஒரு சிறிய கிராமத்தில்,
கபில் என்ற புத்திசாலியான சிறுவன் வாழ்ந்தான். அவனுக்கு புதிர்கள், மந்திரக்
கதைகள் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருநாள், அவன் பாட்டி அவனுக்கு ஒரு பழைய புத்தகத்தைத்
தருவதைப்பற்றி சொன்னாள். அந்தப் புத்தகத்தில் ஒரு விசேஷமான மந்திரம் இருக்கும், அதை
உச்சரித்தால் ஒரு மந்திரத் தேசத்திற்குப் போக முடியும் என்று பாட்டி சொன்னாள்.
கபில் மிகவும் ஆவலுடன்
அந்தப் புத்தகத்தைத் திறந்து பார்த்தான். அங்கே ஒரு பழைய மந்திரம் இருந்தது:
"ஓம் மந்திர லோகா,
மகிழ்ச்சி, காட்சி, வாரணாசி!"
அந்த மந்திரத்தைச்
சொல்லியவுடன், கபில் ஒரு மந்திர மயமான காற்றினால் சூழப்பட்டான். கண்ணைத்
திறந்தபோது, அவன் ஒரு மந்திரத் தேசத்தில் நின்றிருப்பதை உணர்ந்தான். அங்கே பச்சை
புல்வெளிகள், வண்ணமயமான பூக்கள், சின்னச் சின்ன பறவைகள், மழலை மழலையாக பேசும்
விலங்குகள் இருந்தன. அந்த தேசம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது.
அங்கு கபிலை அழைத்துப்
பறந்து வந்தது ஒரு சிறிய பரி. அவள் பெயர் “சின்சினி”. “வாங்க கபில்! உன்னை நாங்கள்
நீண்டநாளாகக் காத்திருந்தோம்,” என்று அவள் சொல்லி, கபிலை வழிநடத்தினாள்.
சின்சினி கபிலை அழைத்து
சென்றது மகிழ்ச்சியின் மந்திர அரண்மனைக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய அரண்மனை இருந்தது.
அந்த அரண்மனையில் மந்திரத் தேசத்தின் அரசன் இருந்தார். அவரது பெயர் “ஆசிரியர்
சந்திரசேகர்”. அவர் ஒருபோதும் வயதானவராக மாற மாட்டார், என்றும் இளமையாகவே
இருப்பார்.
“கபில், நீ இங்கு வந்ததை
நான் சந்தோஷமாக வரவேற்கிறேன்,” என்றார் சந்திரசேகர். “இந்த மந்திரத் தேசத்தில்
எப்போதும் மகிழ்ச்சி, சந்தோஷம் மட்டுமே. ஆனால், ஒரு இரகசியம் உன்னிடம் இருக்க
வேண்டும். இந்த மகிழ்ச்சியை நம் உலகத்தில் பரப்புவதற்கு ஒரு வழி உன்னிடம்
இருக்கிறது.”
கபில் ஆச்சரியத்தில்
கேட்டான், “எப்படி, ஐயா?”
சந்திரசேகர் சிரித்தார்,
“நீ ஒவ்வொரு நாளும், எங்கு சென்றாலும், ஒருவரை சிரிக்க வைத்தால், அவர்களுக்கு இந்த
மந்திரத் தேசத்தின் மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கச் செய்துவிடலாம்.”
கபில் மகிழ்ச்சியுடன்
சிந்தித்தான். அவன் சந்திரசேகரிடம், “நான் உறுதியாய்ச் செய்ய முடியும்,” என்று
சொல்லிவிட்டு, மறுபடியும் மந்திரத்தை உச்சரித்தான்:
“ஓம் மந்திர லோகா,
மகிழ்ச்சி, காட்சி, வாரணாசி!”
அவன் திரும்பப் பக்கத்து
கிராமத்திற்கு வந்துவிட்டான். அவன் எங்கு சென்றாலும், சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்
மூலம் எல்லோரையும் சிரிக்க வைத்தான். எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். அவன்
இப்படி செய்ததால், மகிழ்ச்சியின் மந்திரத் தேசத்தின் சக்தி, அவன் சுற்றியுள்ள
ஒவ்வொருக்கும் பரவியது.
அந்த மந்திரத்தைக்
கண்டுபிடித்த பிறகும், கபில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன், மற்றவர்களை மகிழ்ச்சியாக
வைத்துக் கொண்டான்.
கதையின் நெறி:
சின்ன சிரிப்பு கூட,
மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வரலாம். மகிழ்ச்சியைப் பகிர்வது, ஒரு பெரிய
மந்திரத்தை விட வலிமையாக இருக்கும்.
Post a Comment